Amerikaanse misdaden “Ik bied mijn excuses aan”

US-majoor Merrit Drucker: “Ik bied mijn excuses aan”

Van Moritz Schwarz, ingezonden door , en vertaling van ; Catharina Dol.

De begintijd van de geallieerde bezetting werd ook gekenmerkt door schending van de mensenrechten aan Duitsers.
Excuses voor deze weggestopte misdaden kwamen er nooit.
Een ex-majoor van het Amerikaanse leger wil het zwijgen verbreken.
De „Rheinwiesenlager“ hebben hem geschokt.

Meneer Drucker, u wilt uw excuses aanbieden?

Drucker: Ja, ik vraag het Duitse volk om excuses.

U heeft daarom zelfs aan de Amerikaanse regering geschreven.

Drucker: Ik heb erom gevraagd, officieel aan Duitsland excuses aan te bieden.

Heeft u een antwoord gekregen?

Drucker: Jammer genoeg niet, alleen maar een bevestiging van ontvangst, geen inhoudelijke standpuntbepaling.
Ik heb mij overigens ook tot de Duitse ambassadeur in Amerika gericht, waarvan ik jammer genoeg helemaal geen reactie gekregen heb.

Waarom?

Drucker: Ik weet het niet.

Wat vermoedt u?

Drucker: Ik vermoed, dat het thema “Rheinwiesenlager” gewoon te brisant is voor de Duits-Amerikaanse relatie , en beide kanten er eigenlijk wel tevreden mee zijn om niet in de beerput te hoeven roeren.

Bent u teleurgesteld?

Drucker: Een beetje wel ja, alhoewel ik daar natuurlijk op gerekend heb.

Waarom wilt u eigenlijk excuses aanbieden?

Drucker: Omdat ik tijdens mijn stationering als Amerikaans officier in Duitsland te weten gekomen ben, wat er toen gebeurd is.
Ik geloof, dat het nu gerecht en noodzakelijk is, het Duitse volk onze excuses aan te bieden.
Maar waarom u?
U was er toen niet bij betrokken en u bent niet van de Amerikaanse regering.

Drucker: Dat klopt.
Maar ik heb filosofie en internationaal recht gestudeerd.
Ik geloof, dat het héél belangrijk is, dat naties zich aan regels houden, als ze oorlog voeren, en er werd nooit onderzoek gedaan naar de “Rheinwiesenlager”, noch van de Amerikaanse noch van de Duitse kant.
Mij is natuurlijk volkomen duidelijk, dat ik maar een particulier ben en niet voor de VS spreken kan.
Ik denk nog steeds aan de woorden van een oude Duitser, die hij destijds zo kwaad tegen mij zei en waardoor voor mij alles begon: “Ik was in Rheinberg.”

Weinig Duitsers kunnen daar iets mee.

Drucker: Dat was bij mij toen net zo, toen ik in de herfst van 1987 naar de Lüneburger Heide kwam.
Ik zou als leidinggevende officier de van een NATO-maneuver terugkomende Amerikaanse soldaten opvangen en werd daarvoor naar de Duitse militaire basis Trauen bij Munster gedetacheerd.
Daar leerde ik talrijke Duitsers kennen, één ervan was Otto Stover.
Ik begreep eerst niet, wat hij ermee bedoelde, dat hij in Rheinberg geweest was, want voor zover ik wist, was daar geen Duitse militaire basis.
Maar toen begon hij te vertellen.

Bij Rheinberg aan de Neder-Rijn was een Amerikaans kamp voor krijgsgevangenen van de Wehrmacht genaamd „Rheinwiesenlager“.

Drucker: Meer dan zeven miljoen mensen werden vanaf 1945 in Amerikaanse en Franse kampen in heel noordwest Europa maandenlang geïnterneerd: soldaten, Reichsarbeitsdienst, Hitlerjungen en civilisten, die misschien toevallig een mantel van het leger droegen.
In het geheim en in tegenspraak met internationaal recht werden deze gevangenen tot “ontwapende vijandelijke troepen” verklaard.

Waarom?

Drucker: Daardoor was het mogelijk om hun rechten volgens de conventie van Genève te weigeren.
Daardoor kon b.v. het Rode Kruis de kampen niet meer inspecteren.

Maar waarom hebben de Amerikaanse troepen dat gedaan?

Drucker: Het is voor mij belangrijk recht te zetten, dat het niet op initiatief van het leger gebeurde  maar door de politiek.
Waarom?
Ik geloof, dat men revanche wenste, dus bestraffing en wraak wilde uitoefenen op de Duitsers.

U „gelooft“?

Drucker: Nadat ik mij intensief met het thema “Rheinwiesenlager” bezig gehouden heb, is dit mijn vermoeden ,  bewijzen kan ik het niet.
Maar een feit is, dat de voorziening in de kampen totaal onvoldoende was.
Dat er voor de meeste gedetineerden geen onderdak was, net als sanitaire inrichtingen, amper medische verzorging, ja zelfs te weinig drinkwater.
Dagelijks kwamen duizenden nieuwkomers met vrachtwagens in de overvolle kampen.
Helaas was het weer ook nog koud en vochtig en al gauw leken de kampen op reusachtige modderputten.
De gevangenen groeven uit wanhoop gaten in de grond, omdat ze anders geen bescherming hadden.
Cholera en Tyfus breidden zich uit, duizenden stierven door ziekte, ondervoeding, de weersgesteldheid en psychische instorting.

Er wordt gezegd, dat het Amerikaanse leger niet voorbereid was op het grote aantal gevangenen en daardoor niet in staat was geweest om, in het verwoeste Duitsland, genoeg verzorgingsmateriaal te verzamelen.

Drucker: Dit moet ik tegenspreken! Er zijn genoeg bewijzen, dat men in staat zou zijn geweest om zo’n groot aantal gevangenen te verzorgen.
Bijvoorbeeld ook met materiaal uit voorraden van de Wehrmacht.
Aan de andere kant had men immers in geen geval zo veel mensen zo lang gevangen mogen houden, wanneer duidelijk is, dat ze niet voldoende verzorgd kunnen worden.
Neem bijvoorbeeld de bekende Amerikaanse generaal George Patton: Hij ontsloeg zijn gevangenen simpelweg nogal snel.
Helemaal had de Wehrmacht ook zonder deze kampen gedemobiliseerd kunnen worden.

Was het laten sterven in de kampen gewenst of kon het de verantwoordelijken gewoon niets schelen?

Drucker: Tja, een hele netelige vraag.

De Canadese auteur James Bacque publiceerde in 1989 een boek over de Rheinwiesenlager, met de Duitse titel “Der geplante Tod” (“De geplande dood”).

Drucker: Nu, hoe ver ging deze wens naar wraak?
Het is bijvoorbeeld een feit, dat het de Duitse bevolking verboden werd de gevangenen in de kampen te verzorgen.
Of dat gewonde Duitsers uit ziekenhuizen werden overgeplaatst naar de kampen, alhoewel ze daar niet voldoende verzorgd konden worden.

Historici concluderen, dat de beweringen van Bacque zich niet laten bewijzen: Van een „geplande dood“ kan geen rede zijn , temeer omdat zijn boek in het Engels een héél andere titel heeft.

Drucker: Dat is één van de redenen, waarom ik een onderzoek eis.

Er wordt gezegd, dat het aantal dodelijke slachtoffers, dat op tien- tot veertigduizend geschat wordt, in geen geval boven het gemiddelde ligt.

Drucker: Dit argument vind ik bizar.
Allen die geloven dat dit een normaal sterftecijfer is, raad ik aan om in het voorjaar drie maanden lang in de vrije natuur te verblijven, zonder voldoende verzorgd te worden.
Eens kijken, of ze daarna nog steeds dezelfde mening zijn toegedaan.

Net als Bacque, gaat u uit van een enorm hoog getal aan slachtoffers, namelijk 750.000 doden.
Historici wijzen dit van de hand.

Drucker: Voordat ze dat doen, zou het beter zijn hun tooi te volbrengen en te proberen het werkelijke aantal deugdelijk te berekenen, in plaats van schattingen af te geven, die geen realistische basis hebben.

De heer Bacque is zelf toch maar een publicist, geen historicus.

Drucker: Wat wilt u daarmee zeggen?

Hij is misschien persoonlijk best integer, maar hij is geen vakman.

Drucker: Ik acht James Bacque absoluut in staat de documenten die hij te zien kreeg correct te analyseren, daaraan heb ik geen twijfels.

Bent u niet bang, dat een publiek excuus van uw regering minder waard is, wanneer u van getallen van slachtoffers uitgaat, waarvoor er volgens de mening van de historici geen bewijzen zijn?

Drucker: Het is andersom: Er is blijkbaar geen interesse, om het werkelijke aantal slachtoffers op te helderen, dat is toch raar.

In 1987 stootte u op het thema, maar pas in 2011 heeft u uw excuses aan de Duitsers geformuleerd, die destijds in de tijdschrift “Focus” vermeld werden.

Drucker: Voor mij werd het geheel stukje voor stukje duidelijk.
Na mijn ontmoeting met Otto Stover reed ik naar Rheinberg en vond daar een gedenkteken voor 3.000 omgekomen Duitse soldaten  wat ik eigenaardig vond, want in Rheinberg hadden tijdens de oorlog helemaal geen gevechten plaatsgevonden.
Toen las ik zo omstreeks 1990 het boek van Bacque en pas toen werd mij duidelijk, dat Rheinberg maar een deel van een veel groter geheel was.
Weliswaar verloor ik het thema weer uit het oog.

Waarom?

Drucker: Nou ja, u weet wellicht hoe het is: werken, leven, de dagelijkse sleur, duizend dingen die je afleiden.
Ten slotte lag het thema jarenlang in de ijskast, pas in 2011 achterhaalde het mij weer.

Hoe kwam dat?

Drucker: Ik weet het niet, het kwam gewoon weer naar boven.

In oktober 2011 heeft u geprobeerd het openbaar te maken en de grote massa voor het thema te sensibiliseren, toen u in een conferentiezaal in een hotel in Washington uw excuses „officieel“ voorgelezen heeft.

Drucker: Ja, want de meeste Amerikanen weten niets over de tijd van de Amerikaanse bezetting in Duitsland.
Wij hebben gewonnen, toen kwam de bezetting en toen de Berlijn-blokkade met de luchtbrug.
De jaren ertussen zijn een soort open plek.
Haast geen enkele Amerikaan weet, dat dit een tijd vol honger en nood voor de Duitsers was.
Ze weten niets over de miljoenen vluchtelingen uit het Oosten, niets over de beperking van de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting onder de geallieerde militaire regering (Opmerking van Catharina: dit is geldig tot 2099) en niets over de “Rheinwiesenlager”.

Na het einde van de oorlog kwamen ook op andere plekken in Duitsland gruwelmisdaden door de Amerikaanse troepen voor.

Drucker: Ja, ook daarmee houd ik mij intussen bezig.
Aan de ene kant hebben onze soldaten hard en dapper gevochten om het Derde Rijk te overwinnen, en ze hebben er een hoge prijs voor betaald.
Aan de andere kant hebben menige van hen zich vervolgens erg slecht gedragen  net als soldaten van andere machten, ook die van Duitsland.
Maar het klopt, de tijd van de bezetting door Amerikaanse troepen (Opmerking van Catharina: die tot op de dag van vandaag actueel is!) was ook een tijd der rechteloosheid van de Duitsers en ook een tijd van mis- en gruweldaden, die jammer genoeg ook door Amerikaanse soldaten begaan werden.

Hoe reageren Amerikanen, waaraan u dit vertelt?

Drucker: Men is verbaasd en luistert.

U wordt niet van leugens beschuldigd?

Drucker: Dat is mij niet overkomen.

Werd u niet verweten, dat u de roem van het Amerikaanse leger met „horrorpropaganda“ smaadt?

Drucker: Nee.

Wat hebt u zelf gevoeld, toen u zich ervan bewust werd, dat Amerikaanse troepen in Duitsland misdaden bedreven?

Drucker: Ik was geschokt en teleurgesteld. Nu is mij duidelijk, dat het Amerikaanse leger de eigen geschiedenis zou moeten analyseren  ik bedoel de reële geschiedenis, niet de mythologie.
Alsook met het thema mensenrechten en de uitwerkingen van hun krijgsbeleid op de burgerbevolking en het milieu.

Trekt u parallellen met hedendaagse oorlogen?

Drucker: Dat is een goede vraag.
Aan de ene kant hebben wij de in Irak in 2003 gemaakte krijgsgevangenen correct behandeld.
Maar aan de andere kant was er later het geval “Abu Ghuraib”. Dat laat zien, dat ons leger moet leren, nog veel gevoeliger met mensenrechten om te gaan.

In Duitsland stuit uw initiatief bij de officiële kant op totaal desinteresse.

Drucker: Dat is jammer , überhaupt, dat de Duitsers zich zo weinig voor hun eigen offers van toen interesseren.
Ik ben er ook van overtuigd, dat de Duitse soldaten tijdens de tweede wereldoorlog dapper voor hun land gevochten hebben en ze hebben een eervolle nagedachtenis verdiend.

U legt de nadruk op uw distantie naar „rechts-radicale“ ideeën.
Maar in Duitsland geldt uw houding wel degelijk als latent „rechtsradicaal“.

Drucker: Dat klopt, deze distantie is voor mij héél belangrijk.
Maar deze verdenking is onzin.
Als ik een Duitser was, dan zou ik politiek gezien waarschijnlijk een “groene” zijn.

Bent u nu pacifist?

Drucker: Nee, ik bedoel, alle naties hebben het recht, zich te verdedigen.
Want als wij, wanneer het noodzakelijk is, voor onze rechten niet naar wapens mogen grijpen, dan zijn deze rechten niets waard.
Maar wij moeten er alle moeite voor doen oorlogen te vermijden en wanneer wij oorlog voeren, het verantwoordelijk te doen.

Dan bent u er ook nu nog trots op een uniform gedragen te hebben?

Drucker: Ik heb mijn land en mijn leger eervol gediend en ben er trots op een ex-soldaat te zijn.
En ik ben er van overtuigd, dat het ook tegenover de Verenigde Staten mijn patriottische plicht is, er toe bij te dragen, dat het onrecht, wat ooit door de USA aan de Duitsers begaan werd, bij de naam genoemd wordt.
En dat wij hiervoor onze excuses moeten aanbieden, om de rechtvaardigheid en daarmee ook de eer van de Verenigde Staten wat dit betreft te herstellen.

Drucker beschrijft de situatie daar als volgt:

„De situatie betekende een totaal verlies van rechten … Levensreddende levensmiddelpakketten van het Rode Kruis kwamen niet aan, postverkeer was verboden.
Familieleden kregen geen bericht.
De gevangenen werden niet geregistreerd en sterfgevallen alsook de plek van het graf werden niet vermeld.
Omwoners mochten de gevangenen niets te eten geven …“

En hij vat samen:

Ik bied het Duitse volk mijn excuses aan en wil eraan herinneren, dat ook hun oud-oorlogsdeelnemers de herinnering verdienen, waar dappere soldaten recht op hebben.“

________________________________________

Merrit Drucker is een ex-parachutist, geboren in 1951 en majoor in het Amerikaanse leger, afgestudeerd in psychologie, filosofie en management, en is nu afdelingschef in het bestuur van de stad Washington.
Hij is bekend geworden, nadat het Duitse tijdschrift “Focus” eind 2011 zijn excuses aan de Duitsers op een hele pagina publiceerde.
Daarin schrijft hij over het lang verzwegen hoofdstuk de “Rheinwiesenlager”, één van de kampen voor krijgsgevangenen van de geallieerden, waarin circa een miljoen Duitsers geïnterneerd waren.

Zie ook: http://youtu.be/8MfRnhOdSKY,

Peace for Germany: Ger. Lt. Col. Max Klaar, Major Merrit P. Drucker – US Army, & James Bacque.
Click below for a FREE download of a colorfully illustrated 132 page e-book on the…
YOUTUBE.COM

Advertisements

About Vrijheids strijder

Dat gaat echt niemand , maar dan ook niemand iets aan . aangezien er door koppeling van computers al veel te veel bekend is over mensen !
This entry was posted in bijgeloof, de Bilderbergers / NWO, dieven, EU NAZI's & consorten, schorum, Valse profeten and tagged , , , , . Bookmark the permalink.